حقوق جزا در طول حیات خود از شیوه های مختلفی در پاسخ به جرائم استفاده نموده است. هرچند که نظام عدالت کیفری درصدد یافتن مناسب ترین شیوه برای پاسخ به جرائم بوده است اما معمول ترین شیوه توسل به سازوکارهای کیفری بوده است. مجازات به عنوان واکنشی اجتماعی با تحمیل عمدی رنج و مشقت، نابودی یـا کسر حیثیت و سلب حق افراد همراه است . به همین دلیل اعمال چنین واکنشی مستلزم تبیین وتوجیهی شایسته است . دراین میان نظریة سـزاگرایی بـارویکـردی اخلاقی، از قدیمیترین مدعیان توجیه مجازات محسوب می شده است. امـا در قسمت قابل توجهی ازقرن بیستم، این اندیشه از سوی جرم شناسان، کیفرشناسان و فلاسفه حقوق کیفری، اندیـشه ای واپـسگـرا و متـروک تلقـی مـی شـد. امـا دهه های آخر سدة بیستم، دوران رستاخیز پارادایم سزاگرایی است، به گونه ای که بسیاری از منتقدان این تفکر به حامیان جدی آن تبدیل شدند . پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی – تحلیلی و ابزار گردآوری اطلاعات به صورا کتابخانه ای بدین دستاورد مهم رسیده است که کاوش در علل استقبال مشتاقانه صاحبنظـران حـوزة عدالت کیفری از نظریة مذکور، قابلیت ها و نقصهای آن را ارزیابی می کند و یک تصمیم مناسب را پیش روی مجریان دستگاه قضایی می نهد .