در این پژوهش تلاش شده تا اندیشه های مختلف بویژه بنیادگرایان اسلامی در عربستان سعودی در خصوص دولت اسلامی مورد کند و کاو قرار گیرد. ابتدا تلاش شده تا در خصوص تاریخچه عربستان وهابی و بویژه اندیشه های سیاسی عربستان صد ساله اخیر که پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی شکل دولت –ملت به خود گرفته است از نظر گذرانده شوند؛ از این رو مهمترین جریانات شامل گفتمان علمای سنتی یا وهابیت رسمی هژمون در تشکیل دولت اسلامی است. در این بین مهم ترین سوالی که به ذهن محقق رسیده آن است که چرا با وجود تعدد جریانات مختلف سیاسی(سنتی، صحوی ، جهادی لیبرال اسلامی وشیعی ) در عربستان سعودی همچنان گفتمان غالب طرح دولت اسلامی با بن مایه بنیاد گرایی است؟ که در پاسخ احتمالی یا همان فرضیه اصلی این چنین آورده شده که مهمترین شکاف ساختاری و البته موجود در عربستان همچنان شکاف مذهبی باشد که به دلیل انحصار استفادة مشروعیت بخش دولت سعودی از مذهب در این بافت سنتی؛ اختلافات اپوزیسیون در طرح فلسفه دولت نیز منحصر به مباحث و یا سوژه سلفی می شود. از طرفی دال مرکزی گفتمان سیاسی سلفی- وهابی اندیشه خلافت است و دال های شناوری که منجر به زنجیره هم ارز معنایی برای هژمون شدن یک گفتمان را ایجاد می کنند؛ هجرت، تکفیر و جهاد هستند که در تقابل با آن سایر خرده گفتمان های رقیب(صحوه،لیبرال و شیعیان) وهابیت رسمی را مورد باز تعریف معنایی جدید قرار داده اند.