قراردادهای نفتی به دلیل ماهیت خاص خود، از جنبه های فنی، حقوقی، اقتصادی، مالی، زیست محیطی دارای اهمیت فراوان می باشند. در صنعت نفت و گاز ایران، قالب مرسوم و رایج قراردادهای نفتی، بیع متقابل بوده است. در این قراردادها پیمانکار در مقابل انجام فعالیت های اکتشاف، توسعه یا تولید در منطقه قراردادی، مستحق دریافت حق الزحمه می گردد و هزینه های صورت گرفته براساس نظام هزینه ای مخصوص این قراردادها دریافت می گردد. ویژگی های خاص این نوع قرارداد و تحولات اقتصادی و سیاسی صورت گرفته و لزوم ایجاد تغییرات در مدل های قراردادی مورد استفاده در صنعت نفت و گاز ایران سبب معرفی قالب جدید قراردادهای نفتی، موسوم به آی پی سی گردید. در مقاله حاضر با روش تحلیلی، توصیفی به بررسی و تحلیل مبانی قانونی، ماهیت، اوصاف و ویژگی ها، اصول حاکم و ابعاد مختلف این قراردادها پرداخته ایم .نتایج و یافته های تحقیق نشان می دهد قالب قراردادی جدید از نوع قراردادهای خدمت و با تفاوت هایی بسیار کم نسبت به قراردادهای بیع متقابل می باشد که استفاده از آن تا حدود زیادی تامین کننده منافع صنعت نفت و گاز می باشد.
شهبازپور، نازنین، مرادی، مریم و میرعباسی، سیدباقر. (1403). ساختار شناسی حقوقی و سیاسی قراردادهای جدیدنفتی ایران (موسوم به آی پی سی). فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران، 3(2)، 346–367. https://doi.org/10.30510/pscci.2025.490564.1143
MLA
شهبازپور، نازنین، مرادی، مریم، و میرعباسی، سیدباقر. "ساختار شناسی حقوقی و سیاسی قراردادهای جدیدنفتی ایران (موسوم به آی پی سی)"، فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران، 3، 2، 1403، 346–367. doi: 10.30510/pscci.2025.490564.1143
HARVARD
شهبازپور، نازنین، مرادی، مریم، و میرعباسی، سیدباقر. (1403). 'ساختار شناسی حقوقی و سیاسی قراردادهای جدیدنفتی ایران (موسوم به آی پی سی)'، فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران، 3(2), pp. 346–367. doi: 10.30510/pscci.2025.490564.1143
CHICAGO
شهبازپور، نازنین، مرادی، مریم و میرعباسی، سیدباقر، "ساختار شناسی حقوقی و سیاسی قراردادهای جدیدنفتی ایران (موسوم به آی پی سی)." فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران، 3 2 (1403): 346–367, doi: 10.30510/pscci.2025.490564.1143
VANCOUVER
شهبازپور نازنین، مرادی مریم، میرعباسی سیدباقر. ساختار شناسی حقوقی و سیاسی قراردادهای جدیدنفتی ایران (موسوم به آی پی سی). فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران. 1403;3(2):346–367. doi: 10.30510/pscci.2025.490564.1143
