قراردادهای نفتی به دلیل ماهیت خاص خود، از جنبه های فنی، حقوقی، اقتصادی، مالی، زیست محیطی دارای اهمیت فراوان می باشند. در صنعت نفت و گاز ایران، قالب مرسوم و رایج قراردادهای نفتی، بیع متقابل بوده است. در این قراردادها پیمانکار در مقابل انجام فعالیت های اکتشاف، توسعه یا تولید در منطقه قراردادی، مستحق دریافت حق الزحمه می گردد و هزینه های صورت گرفته براساس نظام هزینه ای مخصوص این قراردادها دریافت می گردد. ویژگی های خاص این نوع قرارداد و تحولات اقتصادی و سیاسی صورت گرفته و لزوم ایجاد تغییرات در مدل های قراردادی مورد استفاده در صنعت نفت و گاز ایران سبب معرفی قالب جدید قراردادهای نفتی، موسوم به آی پی سی گردید. در مقاله حاضر با روش تحلیلی، توصیفی به بررسی و تحلیل مبانی قانونی، ماهیت، اوصاف و ویژگی ها، اصول حاکم و ابعاد مختلف این قراردادها پرداخته ایم .نتایج و یافته های تحقیق نشان می دهد قالب قراردادی جدید از نوع قراردادهای خدمت و با تفاوت هایی بسیار کم نسبت به قراردادهای بیع متقابل می باشد که استفاده از آن تا حدود زیادی تامین کننده منافع صنعت نفت و گاز می باشد.
شهبازپور,نازنین , مرادی,مریم و میرعباسی,سیدباقر . (1403). ساختار شناسی حقوقی و سیاسی قراردادهای جدیدنفتی ایران (موسوم به آی پی سی). فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 3(2), 346-367. doi: 10.30510/pscci.2025.490564.1143
MLA
شهبازپور,نازنین , , مرادی,مریم , و میرعباسی,سیدباقر . "ساختار شناسی حقوقی و سیاسی قراردادهای جدیدنفتی ایران (موسوم به آی پی سی)", فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 3, 2, 1403, 346-367. doi: 10.30510/pscci.2025.490564.1143
HARVARD
شهبازپور نازنین, مرادی مریم, میرعباسی سیدباقر. (1403). 'ساختار شناسی حقوقی و سیاسی قراردادهای جدیدنفتی ایران (موسوم به آی پی سی)', فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 3(2), pp. 346-367. doi: 10.30510/pscci.2025.490564.1143
CHICAGO
نازنین شهبازپور, مریم مرادی و سیدباقر میرعباسی, "ساختار شناسی حقوقی و سیاسی قراردادهای جدیدنفتی ایران (موسوم به آی پی سی)," فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 3 2 (1403): 346-367, doi: 10.30510/pscci.2025.490564.1143
VANCOUVER
شهبازپور نازنین, مرادی مریم, میرعباسی سیدباقر. ساختار شناسی حقوقی و سیاسی قراردادهای جدیدنفتی ایران (موسوم به آی پی سی). فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران. 1403;3(2):346-367. doi: 10.30510/pscci.2025.490564.1143
