مجنون کسی است که قوه عقل و درک نداشته و مختلالمشاعر است. صغار نیز شخصی است که به سن بلوغ شرعی (پسران ۱۵ سال و دختران ۹ سال) نرسیده باشد. مطابق قانون جدید در بند «ت» ماده 158 اقدامات والدین و اولیای قانونی و سرپرستان صغار و مجانین که به منظور تأدیب یا حفاظت آنها انجام میشود، مشروط بر اینکه اقدامات مذکور در حد متعارف و حدود شرعی تأدیب و محافظت باشد«. از لحاظ شرعی، تأدیب تا حدی جایز است که موجب سرخی، سیاهی یا کبودی نشود؛ غیر این صورت سبب ثبوت دیه میشود. اما از آنجا که کوچکترین تنبیه بدنی همچون زدن یک سیلی، سبب سرخی صورت میشود لذا در این حالت تنبیه از حدود شرعی مشخص شده خارج و سبب جرم بودن اقدامات والدین و اولیاء و سرپرستان محجورین میشود؛ در این مورد دادگاه به اتهام ایراد ضرب و جرح والدین میبایست تعیین مجازات کند که بدیهی است، هیچ دادگاهی والدین و اولیای قانونی و سرپرستان صغار و مجانین را برای تنبیه متعارف و معمول مثل سیلیزدن، چگونه مجازات کند. بنابراین لازم است در این خصوص با توجه به مباحث نظری و رویکرد اجرایی، قوانینی در نظر گرفته شود.
جعفری,اسماعیل , پور ارشد,نادر و نقدی دورباطی,مریم . (1403). سیاست کیفری حاکم بر تادیب و محافظت صغار و مجانین در عرف ،شرع و قوانین ایران. فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 3(2), 262-281. doi: 10.30510/pscci.2025.496752.1187
MLA
جعفری,اسماعیل , , پور ارشد,نادر , و نقدی دورباطی,مریم . "سیاست کیفری حاکم بر تادیب و محافظت صغار و مجانین در عرف ،شرع و قوانین ایران", فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 3, 2, 1403, 262-281. doi: 10.30510/pscci.2025.496752.1187
HARVARD
جعفری اسماعیل, پور ارشد نادر, نقدی دورباطی مریم. (1403). 'سیاست کیفری حاکم بر تادیب و محافظت صغار و مجانین در عرف ،شرع و قوانین ایران', فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 3(2), pp. 262-281. doi: 10.30510/pscci.2025.496752.1187
CHICAGO
اسماعیل جعفری, نادر پور ارشد و مریم نقدی دورباطی, "سیاست کیفری حاکم بر تادیب و محافظت صغار و مجانین در عرف ،شرع و قوانین ایران," فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 3 2 (1403): 262-281, doi: 10.30510/pscci.2025.496752.1187
VANCOUVER
جعفری اسماعیل, پور ارشد نادر, نقدی دورباطی مریم. سیاست کیفری حاکم بر تادیب و محافظت صغار و مجانین در عرف ،شرع و قوانین ایران. فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران. 1403;3(2):262-281. doi: 10.30510/pscci.2025.496752.1187