این پژوهش با هدف تحلیل کیفی تجربیات و واکنش‌های زنان خشونت‌دیده در شهر تهران و شناسایی راهکارهای مؤثر برای بهبود وضعیت آن‌ها انجام شده است. روش تحقیق به کار رفته در این مطالعه، کیفی و بر پایه راهبرد پدیدارشناسی است و از روش تحلیل مضمون برای بررسی تجربه‌ها و راهکارهای مقابله‌ای زنان خشونت‌دیده استفاده شده است. جامعه آماری شامل زنان خشونت‌دیده ساکن تهران است که بر اساس معیارهای خاص انتخاب شده‌اند. نمونه‌گیری به صورت هدفمند و با استفاده از روش گلوله‌برفی انجام شده و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته جمع‌آوری گردیده است. تحلیل داده‌ها نشان می‌دهد که زنان خشونت‌دیده با چالش‌های عمیق و متنوعی مواجه‌اند که ناشی از انواع خشونت‌های فیزیکی، کلامی، و عاطفی است. یافته‌ها حاکی از آن است که این زنان غالباً در برابر خشونت، چاره‌ای جز تحمل و سکوت ندارند و در موارد نادر به پرخاشگری متقابل روی می‌آورند. این وضعیت ناشی از فقدان حمایت‌های اجتماعی و خانوادگی، مشکلات مالی، و ضعف در سیستم قانونی و حمایتی کشور است. زنان خشونت‌دیده مشکلات خود را به عوامل فرهنگی و خانوادگی نسبت می‌دهند و معتقدند که تغییر این رفتارها از اختیار آن‌ها خارج است. در بخش راهکارها، پیشنهادات اصلی شامل تقویت حمایت‌های اجتماعی و خانوادگی، اصلاحات قانونی، آموزش و فرهنگ‌سازی، بررسی و پر کردن خلاهای قانونی، و توسعه خدمات حمایتی اقتصادی است. اجرای این راهکارها می‌تواند به بهبود وضعیت زنان خشونت‌دیده کمک کرده و زمینه را برای کاهش خشونت و افزایش حمایت‌های اجتماعی و قانونی فراهم آورد.