1
دانشجوی دکتری تخصصی فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد رامهرمز، دانشگاه آزاد اسلامی، رامهرمز، ایران.
2
گروه حقوق ، واحد رامهرمز، دانشگاه آزاد اسلامی، رامهرمز، ایران.
3
گروه حقوق، واحد رامهرمز، دانشگاه آزاد اسلامی، رامهرمز، ایران.
10.30510/pscci.2025.543691.1327
چکیده
اصل حکمت انگاری یا علت انگاری، از مهم ترین اصول تفسیری در فهم نصوص مبین الشرایع به شمار می رود. این اصل، بر اساس درک فلسفه یا علت احکام و دستورات شرعی، نقش مهمی در تعمیق نگرش فقهی و تبیین مبانی احکام ایفا می کند. پژوهش حاضر، با تاکید بر فقه عبادی، به بررسی جایگاه و کاربرد اصل حکمت انگاری یا علت انگاری در تحلیل نصوص دینی می پردازد. در این راستا، ابتدا مفهوم شناسی دقیق حکمت و علت در متون فقهی و اصولی ارائه می شود و سپس، با تحلیل متون عبادی مانند نماز، روزه و حج، تلاش می شود نقش حکمت انگاری در تبیین مقاصد شرع و فلسفه عبادات تبیین گردد. یافته های پژوهش نشان می دهد که اگرچه در بسیاری از نصوص عبادی، حکمت و علت به طور مستقیم ذکر نشده اند، اما با اتکا به قواعد کلی و اجتهادی، می توان به کشف حکمت های نهفته و مقاصد شریعیت دست یافت.
قدمی اغچغلو,وحید , اسدی کوهباد,هرمز و آژند,عباس . (1405). اصل سیاست حکمت انگاری و تاثیر آن بر رویکرد های فقهی-اجتماعی معاصر. فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 5(1), 98-112. doi: 10.30510/pscci.2025.543691.1327
MLA
قدمی اغچغلو,وحید , , اسدی کوهباد,هرمز , و آژند,عباس . "اصل سیاست حکمت انگاری و تاثیر آن بر رویکرد های فقهی-اجتماعی معاصر", فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 5, 1, 1405, 98-112. doi: 10.30510/pscci.2025.543691.1327
HARVARD
قدمی اغچغلو وحید, اسدی کوهباد هرمز, آژند عباس. (1405). 'اصل سیاست حکمت انگاری و تاثیر آن بر رویکرد های فقهی-اجتماعی معاصر', فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 5(1), pp. 98-112. doi: 10.30510/pscci.2025.543691.1327
CHICAGO
وحید قدمی اغچغلو, هرمز اسدی کوهباد و عباس آژند, "اصل سیاست حکمت انگاری و تاثیر آن بر رویکرد های فقهی-اجتماعی معاصر," فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 5 1 (1405): 98-112, doi: 10.30510/pscci.2025.543691.1327
VANCOUVER
قدمی اغچغلو وحید, اسدی کوهباد هرمز, آژند عباس. اصل سیاست حکمت انگاری و تاثیر آن بر رویکرد های فقهی-اجتماعی معاصر. فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 1405; 5(1): 98-112. doi: 10.30510/pscci.2025.543691.1327