مجازات‌ خدمات عمومی رایگان به ‌عنوان یکی از انواع جایگزین‌های حبس، نقشی انکارناپذیر در نظام عدالت کیفری نوین ایفا می‌کنند. پژوهش حاضر با نفی آثار نامطلوب حبس‌گرایی، به ارزیابی ابعاد اجتماعی متفاوت این نوع مجازات در حقوق ایران می‌پردازد. از نقطه نظر اجتماعی، این نوع مجازات‌ با حفظ و تقویت پیوندهای میان بزهکار با خانواده و جامعه، از انزوای وی که از پیامدهای رایج اعمال ضمانت اجرای کیفری حبس می‌باشد، جلوگیری نموده که این امر به ویژه در فرآیند بازاجتماعی شدن بزهکاران و کاهش آثار مخرب پدیده برچسب‌زنی بسیار مؤثر می‌باشد. همچنین محکوم از طریق مشارکت در خدمات عام‌المنفعه، احساس مسئولیت‌پذیری و ارزشمندی نموده و هویت اجتماعی خود را به عنوان عضوی فعال از جامعه بازسازی می‌کند. این فرآیند، علاوه بر تقویت انسجام اجتماعی، سبب می‌شود تا با کاهش احتمال تکرار جرم، امنیت عمومی نیز بهبود یابد. محقق در پژوهش پیش‌روی به دنبال آن است که نمایان سازد اجرای درست و هدفمند مجازات‌های خدمات عمومی رایگان با فراهم نمودن زمینه‌های لازم برای اصلاح محکوم و دادن فرصت جبران به وی، راهکاری مؤثر برای مواجهه با مشکلات نظام زندان‌محور بوده که درنتیجه به تحقق اهداف عالی عدالت کیفری که همانا اصلاح بزهکار و حفظ امنیت جامعه است منجر خواهد شد.