این مقاله به بررسی و تحلیل عوامل سیاسی مؤثر بر همگرایی قوم کرد با سایر اقلیت‌های قومی در جمهوری اسلامی ایران می‌پردازد. با توجه به تنوع قومی گسترده در ایران و جایگاه استراتژیک قوم کرد، شناخت سازوکارهای مؤثر بر انسجام ملی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. مقاله حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی استدلال می‌کند که همگرایی قومی در این حوزه، محصول تعاملی پیچیده میان سیاست‌های وحدت‌گرایانه نظام سیاسی، مکانیسم‌های مشارکت‌جویانه و تلاش برای ایجاد بستری مشترک برای انسجام ملی است. در این راستا، سه محور اصلی سیاسی مورد واکاوی قرار گرفته است: نخست، سیاست‌های کلان وحدت ملی و انسجام اسلامی که چارچوب نظری و عملی حاکمیت در قبال اقوام را تعریف می‌کند؛ دوم، مشارکت فعال قوم کرد در فرآیندهای انتخاباتی (ریاست‌جمهوری، مجلس و شوراها) به عنوان ابزاری مؤثر برای پیگیری مطالبات و تأثیرگذاری بر سیاست‌گذاری‌های کلان؛ و سوم، حضور نخبگان کرد در مناصب حکومتی و پارلمانی که به مثابه پلی میان مرکز و پیرامون، به تعدیل منافع و افزایش اعتماد متقابل یاری رسانده است. نتایج بررسی نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی ایران از طریق ترکیبی از سیاست‌های مبتنی بر کنترل متمرکز، مشارکت سیاسی مدیریت‌شده و احترام به حقوق فرهنگی، توانسته است تا حد زیادی از واگرایی‌های قومی جلوگیری کرده و پایه‌های همگرایی را تقویت نماید. این همگرایی، نه‌تنها در راستای منافع جامعه کرد، بلکه به منظور حفظ ثبات، انسجام ملی و تقویت همبستگی میان تمام اقوام ایرانی، امری حیاتی محسوب می‌شود.