دولت مدرن، محصول تحولات در بستر تاریخ است و پدیده ای نیست که در خلاء بوجود آمده باشد. بخش بزرگی از تاریخ، هستیِ فرمانروایی و حکومت را تجربه کرده، بی آنکه نامی از دولت برده شود. به هرروی در درون نظریاتی که قدمت دولت را بیشتر از عصر مدرن می دانند نیز اتفاق نظری در خصوص زمان دقیق پیدایش و استقرار دولت ها وجود ندارد. از طرف دیگر به اقتضای اختلافات فراوان در جوامع، ماهیت دولت نیز در آنها متفاوت است. علاوه بر آن، پارادایم ها و دوره های تاریخی متفاوت در یک جامعه، به دلیل مبانی فکری و فلسفی مختلف یک نوع دولت خاص را می طلبد و بررسی ماهیت مؤلفه های سازنده آن را به چالش می کشد،یافته های پژوهش حاضر که با روش توصیفی تحلیلی و گرد آوری اطلاعات به صورت کتابخانه و فیش برداری صورت پذیرفته است نشان می دهد برای بررسی ماهیت دولت مدرن، باید دولت مدرن را با توجه به تاریخ ظهور، یعنی در قالب دولت- ملت، دولت در قرن نوزدهم و دولت لیبرال دموکراتیک مورد ارزیابی قرار داد و نیز مولفه های مدرن دولت مدرن نیز شامل خردگرایی ،انسانگرایی ،دنیاگرایی ،آزادی گرایی ،مردم سالاری و برابری گرایی بوده که عناصر بنیادین حقوق عمومی مدرن هستند.
مرادی,حسین , میرحسینی,سیدمحسن و جعفری,محمدحسین . (1404). ماهیت دولت مدرن و مولفه های سازنده آن (مطالعه موردی ایران معاصر). فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 4(4), 28-43. doi: 10.30510/pscci.2024.486698.1116
MLA
مرادی,حسین , , میرحسینی,سیدمحسن , و جعفری,محمدحسین . "ماهیت دولت مدرن و مولفه های سازنده آن (مطالعه موردی ایران معاصر)", فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 4, 4, 1404, 28-43. doi: 10.30510/pscci.2024.486698.1116
HARVARD
مرادی حسین, میرحسینی سیدمحسن, جعفری محمدحسین. (1404). 'ماهیت دولت مدرن و مولفه های سازنده آن (مطالعه موردی ایران معاصر)', فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 4(4), pp. 28-43. doi: 10.30510/pscci.2024.486698.1116
CHICAGO
حسین مرادی, سیدمحسن میرحسینی و محمدحسین جعفری, "ماهیت دولت مدرن و مولفه های سازنده آن (مطالعه موردی ایران معاصر)," فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران, 4 4 (1404): 28-43, doi: 10.30510/pscci.2024.486698.1116
VANCOUVER
مرادی حسین, میرحسینی سیدمحسن, جعفری محمدحسین. ماهیت دولت مدرن و مولفه های سازنده آن (مطالعه موردی ایران معاصر). فصلنامه تحولات سیاسی اجتماعی معاصر ایران. 1404;4(4):28-43. doi: 10.30510/pscci.2024.486698.1116
