چکیده
زمینه وهدف:درکنارقواعد محلی موجوددرقوانین داخلی که برای تعیین صلاحیت دادگاههادردعاوی بین‌المللی مورداستفاده قرارمی‌گیرند،“قواعدخاص صلاحیت بین‌المللی دادگاههادرحقوق ایران”دربرخی قوانین خاص داخلی،موافقت‌نامه‌های بین‌المللی پذیرفته‌شده توسط ایران ودکترین‌های ارایه‌شده توسط حقوق دانان ایرانی وجود داردکه دراین مقاله به بررسی این قواعدمی پردازیم.روش:روش این پژوهش توصیفی تحلیلی است.یافته ها:با بررسی قوانین موجودوتفسیربرخی موادازقوانین مدنی،آیین دادرسی دادگاه‌هادرامورمدنی،حمایت خانواده،امور حسبی،ثبت احوال وهمچنین برخی قوانین وموافقت‌نامه‌های بین‌المللی ازقبیل قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون قراردادحمل ونقل بین‌المللی کالاازطریق جاده، موافقت‌نامه های معاضدت قضایی میان ایران وآذربایجان، معاضدت قضایی بین ایران وروسیه، معاضدت قضایی بین ایران وسوریه، معاضدت قضایی بین ایران وقرقیزستان، معاضدت قضایی بین ایران وقزاقستان ومعاضدت قضایی بین ایران وامارات وهمچنین ماده واحده قانون صلاحیت دادگستری جمهوری اسلامی ایران دررسیدگی به دعاوی مدنی علیه دولتهای خارجی و رای مورخ 30/2/1392 شعبه 27 دادگاه عمومی حقوقی تهران،می‌توان به قواعدی دست یافت که دربردارنده راه‌حل‌های تعیین صلاحیت بین‌المللی دادگاه‌ها درامورمدنی می باشند.نتیجه:دراین قوانین،مواردی از قواعد خاص صلاحیت بین‌المللی دادگاه درکشورهای دیگرازقبیل امرمطروحه،صلاحیت اضطراری،توافق صلاحیت وغیره رامی‌توان یافت که نشان می دهدامکان تعامل بیشتربادادگاههای کشورهای دیگردرباره واگذاری صلاحیت بین المللی وجوددارد.