این مقاله تحت عنوان "سیاست های جنایی تقنینی ایران در قبال پیشگیری مدرسه‌محور از بزهکاری " به تحلیل جامع سیاست جنایی ایران در قبال پیشگیری از بزهکاری در محیط‌های آموزشی می‌پردازد. این پژوهش با تمرکز بر محیط مدرسه و استفاده از ظرفیت‌های آموزشی و اجتماعی، در پی ارائه‌ی راهکارهای علمی و کاربردی برای کاهش رفتارهای بزهکارانه در بین دانش‌آموزان است. در این مسیر، پژوهش به تحلیل علل و عوامل مؤثر بر بزهکاری، نقش خانواده، مدرسه، و سایر نهادهای اجتماعی در پیشگیری از این پدیده پرداخته و سیاست‌های پیشگیرانه‌ای را بررسی می‌کند که می‌توانند در کاهش بزهکاری در بین کودکان و نوجوانان مؤثر باشند. این پژوهش نشان می‌دهد که بزهکاری در این سنین نه‌تنها به دلایل شخصیتی و روانشناختی بلکه به‌دلیل تاثیرات اجتماعی و محیطی از جمله مدرسه، خانواده، و گروه‌های همسالان رخ می‌دهد. از سوی دیگر، این رساله به کمبود برنامه‌های جامع و کاربردی پیشگیری از بزهکاری در کشور ایران اشاره دارد و بر این باور است که سیاست‌های موجود، به ویژه پس از تصویب قانون حمایت از اطفال و نوجوانان، نیاز به بررسی و بازبینی بیشتری دارند تا بتوانند به شکل مؤثری در پیشگیری از بزهکاری کودکان و نوجوانان عمل کنند. در نهایت، پژوهش حاضر با ارائه‌ی پیشنهاداتی عملی در زمینه‌ی تدوین و اجرای سیاست‌های پیشگیری در سطح آموزش و پرورش و قضایی، بر اهمیت توجه به نیازهای روانی و اجتماعی کودکان و نوجوانان تأکید می‌کند و تلاش دارد زمینه‌ی علمی لازم برای ایجاد تغییرات ساختاری در برنامه‌های پیشگیری از بزهکاری را فراهم کند.