روابط رژیم صهیونیستی با کشورهای عرب منطقه خلیج‌فارس را می‌توان یکی از مهمترین مسائل امنیتی چند دهه اخیر جهان اسلام تلقی نمود. اما شکست کشورهای عربی در این جنگ‌ها از یک سو و عدم وجود رهبران کاریزما چون ژنرال جمال عبدالناصر از سوی دیگر، باعث شد نه تنها این تنش‌ها فروکش کند، بلکه به سمت تنش‌زدایی و برقراری روابط نیز حرکت کند. این موضوع زمانی اهمیت دوچندان پیدا کرد که رژیم صهیونیستی و کشورهای عربی به درک تهدیدی مشترکی به‌ویژه از سوی ج.ا.ایران رسیده‌اند. از این‌رو هدف این مقاله بررسی پیامدهای روند عادی‌سازی روابط رژیم صهیونیستی با کشورهای عرب منطقه خلیج‌فارس و تاثیر آن بر امنیت ملی ج.ا.ایران است. یافته‌های مقاله که با استفاده از چارچوب نظری واقع‌گرایی تدافعی استفان والت (توازن تهدید) و بهره‌گیری از روش تحلیلی ـ توصیفی گردآوری شده نشان می‌دهد که مواردی چون: ایران هراسی، گسترش هلال شیعی، شکل‌گیری بیداری اسلامی در سال ۲۰۱۱ میلادی، توافق هسته‌ای سال ۲۰۱۵ موسوم به برجام، توان موشکی ج.ا.ایران، خروج تدریحی نیروهای آمریکایی از منطقه، تفکرات حاکمان کشورهای عربی با توجه به نظام‌های سیاسی آن‌ها که برای استحکام جایگاه داخلی، خود را نیازمند حمایت خارجی می‌بینند؛ افزایش عمق نفوذ رژیم صهیونیستی در منطقه به‌منظور تلافی حضور ج.ا.ایران در مناطق پیرامونی‌اش، همه و همه باعث نزدیکی و ایجاد روابط کشورهای عرب منطقه خلیج‌فارس با رژیم صهیونیستی شده که بی‌شک معادلات منطقه جنوب غرب آسیا را در ابعاد مختلف دچار تغییرات راهبردی خواهد کرد. این تغییرات راهبردی تهدیداتی را نیز متوجه امنیت ملی ج.ا.ایران خواهد نمود.