هدف پژوهش حاضر بررسی سیاست‌گذاری فرهنگی در حوزه موسیقی و دلالت‌های تربیتی آن براساس دیدگاه فارابی، ابن سینا و امام خمینی(ره) است. روش تحقیق کیفی بوده است که در بخش اول به صورت تحلیلی-استنتاجی و در بخش دوم در قالب تحلیل مضمون است. حوزه پژوهش شامل اسناد و مدارک موجود کتابخانه‌ای و سامانه‌های علمی بوده است که پس از بررسی و تحلیل اسناد، به منظور تعیین دلالت‌های تربیتی در زمینه موسیقی و همچنین استخراج مضامین مربوطه تلاش شده است تا از شانزده نفر از استادان دانشگاه در رشته‌های تعلیم و تربیت، موسیقی، جامعه-شناسی و فقه مصاحبه به عمل آید. در این پژوهش، به منظور پردازش داده‌ها از روش تحلیل مضمون و برای کدگذاری مضامین از روش براون و کلارک (2013) استفاده شده است. در سطح اول یعنی سطح تفسیری، کلیه پاسخ-های دریافتی از نخبگان، مورد تحلیل قرار گرفته، مضامین پایه شناسایی گردیده و کدگذاری شده است. در سطح دوم، کدهای اختصاص‌یافته به مضامین پایه، با معانی مشترک در یک گروه قرار گرفته و در قالب 15 مضمون سازمان-دهنده شامل محتوای موسیقی، وصف موسیقی، موسیقی و تربیت، اسلام و موسیقی حلال و حرام، اثرات موسیقی، علما و موسیقی، غنا در موسیقی، یادگیرى موسیقی، اثرات آموزش موسیقی، فلسفه موسیقی، هنر موسیقی، نحوه آموزش، موسیقی و ارتباط، موسیقی و رشد کودک، موسیقی و سازگاری اجتماعی تقسیم شده‌اند. در نهایت، در سطح سوم، مضامین سازمان‌دهنده مربوط به دلالت‌های تربیتی موسیقی، شناسایی و استخراج گردیده‌اند. این مضامین شامل سه مضمون سازمان‌دهنده از جمله موسیقی و رشد کودک، موسیقی و سازگاری اجتماعی و موسیقی وارتباط میباشد