یکی از مسائل و موضوعاتی که پس از ورود اندیشه‌های جدید در ایران معاصر مطرح گردید، «مسئله زنان» بوده است. تا قبل از ورود اندیشه‌های مدرن، زنان در حاشیۀ گفتگوهای فکری و مباحث اندیشه‌ای قرار داشتند، اما پس از آن و به خصوص از زمان مشروطه به بعد «مسئلۀ زنان» تبدیل به یکی از موضوعات محوری در جدال میان مدافعان و مخالفان تجدد در ایران شد. جدال میان مخالفان و مدافعان تجدد بر سر مسئلۀ زنان در ایران در دوران رضاشاه به اوج خود رسید. علت این امر مداخلۀ گستردۀ رضاشاه در امور مربوط به زنان از طریق تصویب قوانین مختلف در این زمینه بود.
پژوهش حاضر تلاش خواهد کرد به این سؤال پاسخ دهد که چرا رضاشاه به شکل گسترده در مسائل مربوط به زنان مداخله نمود و این مداخلۀ گسترده چگونه موجب جدال میان موافقان و مخالفان تجدد در خصوص اصلاحات صورت گرفته توسط وی در حوزۀ زنان شد. فرضیه پژوهش حاضر این است که دولت رضاشاه با توجه به ماهیت مطلقۀ خود به شکل گسترده در حوزه زنان مداخله نموده و در عین حال این مداخله مورد حمایت فکری مدافعان تجدد قرار گرفته و مخالفت فکریِ مخالفان تجدد را در پی داشت. چارچوب نظری پژوهش حاضر نظریۀ دولت مطلقه است که می‌تواند مداخلۀ گسترده دولت در حوزه‌های عمومی و خصوصی را توضیح دهد. روش مورد استفاده در پژوهش نیز روش تاریخی است. به این معنا که تلاش می‌شود با استفاده از منابع تاریخی درستی فرضیه مورد آزمون قرار گرفته و به سوال پژوهش پاسخ داده شود.