از آن جا که گروه‌های قومی در هر جامعه‌ای جایگاه مهمی در انسجام ملی دارند، تقویت همگرایی ملی و پیوستگی سرزمینی، کارویژه‌ی مهم حکومت است. امروزه با توجه به ویژگی‌های دنیای جدید از جمله جریان آزاد اطلاعات و گسترش روزافزون فن‌آوری‌ها، ارتباطات، حاکمیت فراملی، جنبش‌های فرامرزی و به طورکلی تغییر در تعاملات از سطح خرد تا کلان، چالش‌ها و فرصت‌هایی را پیش روی جامعه جهانی قرار داده است. حوزه قومیت‌ها، همچون سایر حوزه‌ها، از این امر مستثنی نبوده و این مساله در هر حال موجبات تغییر را فراهم نموده است و آن چه مهم به نظر می‌رسد، بازنگری در سیاست‌‌گذاری در قبال اقوام را الزامی ساخته است. در این پژوهش کاربردی، با بهره‌گیری از روش توصیفی- تحلیلی پس از انجام مطالعات نظری تلاش گردیده، عوامل مؤثر بر سطح ارتقا همگرایی اقوام در مؤلفه سیاسی- امنیتی شناسایی و در ادامه با مشاوره با برخی افراد خبره و صاحب‌نظر مرتبط با موضوع و اخذ نظرات آنان، پرسشنامه‌ای جهت اخذ نظرات جامعه آماری تنظیم گردید. جامعه آماری پژوهش حاضر 214 نفر می‌باشد. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران و خطای 1/0، 66 نفر تعیین گردید. داده‌ها با آزمون‌های t تک نمونه و آزمون فریدمن و نرم‌افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد. نتایج تحقیق نشان داد که تمامی گویه‌های مؤلفه‌ سیاسی- امنیتی بر همگرایی اقوام ایرانی مؤثرند.