استراتژی قدرت سوم از آنجا که بومی سیاست خارجی ایران است در برهه‌های زمانی از سوی حکومت ‌های وقت ایران مورد توجه بوده است. رقابتهای دو قدرت روسیه و انگلستان بر سر نفوذ در ایران باعث شد تا این حکومت ‌های که خود را در مقابل نفوذ و مداخله‌ی نمایندگان این قدرت‌ها در امور داخلی ایران عاجز می‌دیدند به این فکر بی‌افتند که دیگر دولت‌های اروپایی را در امور ایران ذینفع سازند. از این رو مقاله حاضر درصد بررسی نقش نیروی سوم در سیاست خارجی ایران است مطابق با مستندات موضوعی ارائه شده در ‌این پژوهش، روش تحقیق، تاریخی و روش گردآوری اطلاعات، کتابخانه‌ای و تحلیل اسنادی می‌باشد یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که نیروی سوم در واقع کشوری بود که از قدرت آن جهت کاهش نفوذ و مهار سیاست دو کشور بریتانیا و شوروی استفاده می‌شد. این قدرت می‌بایست دارای چهار ویژگی باشد: اول: اهداف استعماری در ایران نداشته باشد ؛ دوم: قدرت و توان کافی برای ایجاد تعادل بین دو کشور دیگر داشته باشد ؛ سوم: به حضور در ایران علاقه‌مند باشد؛ چهارم: دو کشور شوروی و بریتانیا نیز نسبت به آن دشمنی نداشته باشند.