قانون اساسی، دستاورد تاریخی ملت ها و بلکه برآیند نقطه عطف تاریخی هر ملتی است، تکیه گاه اصلی ملت درکنش وریِ با ثبات سیاسی و حاکمیت در امر حکومتداری است، پرسش از چگونگی صیانت از نقطه ثقل ثبات بخشی چون قانون اساسی در دامان تحولات اجتماعی و سیاسی پرشتاب کنونی، اهمیت پژوهشی دارد. این پرسش در خصوص قانون اساسی جمهوری اسلامی، از جهات دیگری نیز پراهمیت است از جمله به خاطر «جریان حاکمیت الهی با قانون اساسی جمهوری اسلامی»، که پاسداری ازآن را چونان ضرورتی شرعی جلوه بخشیده است. بررسی های این مقاله با طرح پرسشی در این راستا نشان داد که دو راه برای صیانت از قانون اساسی در دل تحولات سیاسی و اجتماعی وجود دارد: یکی توجه به اصول تغییرناپذیر و غیرقابل بازنگری قانون اساسی یعنی مستثنیات اصل 177، که می توان آنها را خطوط قرمز پاسدار قانون اساسی جمهوری اسلامی دانست، و دوم، عطف توجه به آن اجماعِ تاریخی و استراتژیکی ایرانیان و ذهنیت ها و زمینه هایی که در فرایند انقلاب اسلامی، موجبات شکل گیری خود قانون اساسی و اصول آن شد و اساس در آن، همان ذهنیت استبداد ستیز و استعمار ستیز و اجماع بر حاکمیت همسان الهی-مردمی، آزادی، عدالت و استقلال است، این اجماعِ تاریخی، پاسدار خود نظام سیاسی مبتنی بر قانون اساسی هستند، تأکید مهم این مقاله، اهمیت این هر دو، در فرایند صیانت از قانون اساسی در جمهوری اسلامی است.